August 2016

ทำไมต้องชีวิตสาธารณะ… มีคำตอบจาก น.พ.พลเดช ปิ่นประทีป ผู้อำนวยการโปรแกรมวิจัยและพัฒนาชีวิตสาธารณะ – ท้องถิ่นน่าอยู่ 35 จังหวัด

ศิลปะที่แท้ควรเป็นเช่นไร ? คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวตลอดหลายวันที่ผ่านมา ยิ่งไปกว่านั้น คำถามต่อตัวศิลปินเองว่า…จะสร้างสรรค์งานเพื่อเป้าหมายใด ? และเพื่อใคร ?

“ทุกคนมีโอกาสขึ้นอยู่ที่เราจะไขว่คว้ามันหรือไม่” คำพูดลักษณะนี้ได้ยินบ่อยจนกลายเป็นสูตรสำเร็จในหนังสือฮาวทูที่วางขายเกลื่อนแผง …แต่ประเด็นสำคัญอยู่ที่ โอกาสมันเท่าเทียมกันและจะผ่านเข้ามาให้สำหรับทุกคนหรือไม่นั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

พวกเราที่เป็นอาสาสมัครช่วยคนตายและผู้ประสบภัยเวลานี้ถือได้ว่ากำลังทำงานที่มีความสำคัญอย่างมาก เพราะไม่เพียงช่วยบรรเทาความทุกข์ของผู้ที่เดือดร้อนเท่านั้น

“การเมืองแย่ เศรษฐกิจถดถอย สิ่งแวดล้อมเสื่อมโทรม” “ชาติหาย เผด็จการแทน พลังประชาชนถูกย่อยสลาย” “เศรษฐกิจตกต่ำ ทุกอย่างแย่ลง คนอยู่ยากขึ้น ไม่ปกติสุข” …..อารมณ์เสีย

จีนอาศัยความได้เปรียบในฐานะประเทศต้นน้ำ ดำเนินการก่อสร้างเขื่อนต่างๆ มากมาย ทั้งนี้ มีเสียงทักท้วงจากประเทศทางแม่น้ำโขงตอนล่าง….

ฮักแพง…แปงอุบล มีกิจกรรมใหม่อย่างหนึ่งที่สอดคล้องกับแนวคิดในการเปิดพื้นที่ว่างกลางเมืองให้เป็นที่พบปะของผู้คนเมืองอุบลอย่างเป็นสาธารณะและเป็นกิจวัตรทุกเดือน

ช่วงปี 2545 – ปัจจุบัน ซึ่งเป็นช่วงที่ 3 นับเป็นช่วงสำคัญของ “แผนพัฒนาเศรษฐกิจ 3 ฝ่าย ไทย มาเลเซีย อินโดนีเซีย” ” ….(สำนักข่าวประชาไท)

….พื้นที่สาธารณะเก่าหายไปตัวอย่างมีให้เห็น ข่วงกลางบ้านหายไป วัดถูกหลวงพ่อยึดไปเป็นของตนเอง….

จากสภาพการณ์ปัญหาที่เห็น การหยุดเพื่อทบทวนก่อนก้าวย่างของขบวนประชาสังคมใต้ จึงเกิดขึ้นเป็นลำดับ พัฒนาการเป็นไปอย่างระมัดระวังยิ่ง จากวงพูดคุยเล็ก ๆ สู่การพูดคุยร่วมกันในเวทีใหญ่ ๆ 2-3 ครั้ง … ที่ ปิติ รีสอร์ท นครศรีธรรมราช ( ต้นปี 47) เห็นร่วมกัน ถึงการเลือกที่จะเปลี่ยนเส้นทางการเคลื่อนไหวงานแบบเดิมๆที่เริ่มตีบตัน

27 พฤศจิกายน 2547 เวลา 10.00 น. มูลนิธิสันติภาพและวัฒนธรรมร่วมกับ มูลนิธิ 14 ตุลา เปิดบรรยายพิเศษเรื่อง ยุทธศาสตร์สันติภาพประเทศไทยโดย อาจารย์ ธีรยุทธ บุญมี

เรื่องสาธารณูปโภคโดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องน้ำ นับว่าสำคัญต่อชีวิตของคนในหมู่บ้านจัดสรรย่านชานเมืองเป็นอย่างมาก…