2016

ภายหลังการสิ้นสุดยุคของชุมโจรขนาดใหญ่ในลุ่มทะเลสาบสงขลา และมีการลดบทบาทกลุ่มผู้ปกครองเดิมในเมืองพัทลุงลง

ในฐานะที่กิน ‘ข้าว’ เป็นอาหารหลักคนหนึ่ง ถือเป็นโอกาสดีที่ได้ไปเปิดหูเปิดตาทำความรู้จักกับ ‘ความหลากหลายของพันธุ์ข้าวพื้นเมือง’ ในงานมหกรรมข้าวพื้นบ้านเพื่อการสืบสานวัฒนธรรมชุมชน เมื่อวันที่ 16 -18 มกราคมที่ผ่านมา ณ บ้านฟองใต้ ตำบลวังกวาง อำเภอน้ำหนาว จังหวัดเพชรบูรณ์…

ชื่อเสียง ‘ปลาทูแม่กลอง’ ไม่ได้มาง่ายๆ แต่ที่มีชัยเหนือปลาทูทำเลอื่น ก็ด้วยศักดิ์ศรีแห่งความอร่อย นุ่ม มัน หอม หวาน ประกอบกับบุคลิกภาพอันโดดเด่น คือ ตัวอ้วน เนื้อนุ่ม หนังบาง หางเหลือง ดูเป็นปลามีชาติตระกูล

…โฉมหน้าที่แท้จริงของงานวิจัยไทบ้านก็คือ “อาวุธทางปัญญา”

“ฉันจะผ่านโลกนี้แต่เพียงหน จึงกุศลใดๆที่ทำได้ หรือเมตตาที่อาจให้มนุษย์ใด ขอให้ฉันทำและให้แต่โดยพลัน อย่าให้ฉันทำละเลยเพิกเฉยเสีย หรือผัดผ่อนอ่อนเพลียไม่แข็งขัน เพราะตัวฉันต่อไปไม่มีวัน จรจรัลทางนี้อีกทีเลย”

พ.ศ.2549 เป็นปีแห่งการก้าวกระโดดถอยหลังก้าวใหญ่ของสังคมไทย ตบท้ายด้วยระเบิดรับปีหมูให้สมกับการตกต่ำจนใกล้จะเป็น ‘สาธารณรัฐกล้วย’ เข้าไปทุกที …

เมื่อชีวิตเหมือนการถูกจองจำไม่มีที่สิ้นสุด… ใช่หรือไม่ว่า บางครั้งชีวิตคนเรานั้น เมื่อผ่านพ้นความทุกข์มืดดำไปแล้ว ย่อมพบกับแสงสว่าง แต่กับชาวบ้านปางแดง อ.เชียงดาว จ.เชียงใหม่ หาได้เป็นเช่นนั้นเลย…

8-17 ธ.ค. 2549 เป็นเทศกาลกินปลาทู ใครผ่านไปแม่กลอง มองไปที่หน้าศาลากลางจังหวัดสมุทรสงคราม จะเห็นคนสั่งเมนูปลาทูมากินกันเนืองแน่น….พูดถึงสุดยอดปลาทูเมืองไทย ทำไม? ถึงต้องยกนิ้วให้ “ปลาทูจากแม่กลอง” ….

ตะวันลับดอยหลวงเชียงดาวไปนานแล้ว ครั้นหันอีกฟากฝั่งหนึ่งทางตะวันออก, จะมองเห็น เหตุการณ์ปางแดงนั้นยังคงมืดดำไม่เปลี่ยนแปลง …..

ค่ำคืนนั้น บนขบวนรถไฟ “แม็กเลฟ” หรือยานยนต์ลอยตัวด้วยพลังแม่เหล็กไฟฟ้า (Magnetically Levitation-Maglev) ที่พุ่งทะยานราวลูกกระสุนออกจากมหานครเซี่ยงไฮ้ สู่สนามบินนานาชาติผู่ตง ระยะทาง 30 กิโลเมตร

หากลองหลับตาแล้วนึกถึงเมืองแม่กลองหรือจังหวัดสมุทรสงคราม เราเห็นอะไร วัดวาอาราม ตลาดน้ำ เรือกสวน ผลไม้ ป่าชายเลน นาเกลือ ปลาทู หิ่งห้อย คน ชุมชน ฯลฯ